Nikita Shahbazi (links)

'Oorlog leidt enkel van de ene keten naar de andere'

Toespraak van Nikita Shahbazi tijdens het protest op het Spui op 24 maart 2026. Nikita Shahbazi komt oorspronkelijk uit Iran, waar ze als kind met haar familie moest vluchten voor het bewind van de moellahs. Ze is schrijfster, politica en activiste.  Shahbazi werkt met Palestijnse vluchtelingen in Libanon en is betrokken bij the Global Solidarity Initiative. Dit zijn Iraniërs, Zuid-Amerikanen en Europese activisten die zich verzetten tegen buitenlandse interventies, tegen boycot en sancties en voor vrijheid voor Iraniërs door Iraniërs.

Het is al drie weken gaande: de illegale aanvallen van de Verenigde Staten op Iran. Deze aanvallen vormen het hoogste internationale misdrijf en zijn een aanval op het internationaal recht, op alle instituties die het internationaal recht vertegenwoordigen, en een aanval op vrede en veiligheid wereldweid.
In de media wordt verteld dat Iran een bedreiging vormt voor Israël en het Westen, en dat Israël en de VS het gevaar van Iran willen uitschakelen.

Iran heeft zich herhaaldelijk gehouden aan het internationale recht en het non-proliferatie verdrag. Desondanks kiest een land dat zich schuldig maakt aan genocide, onder leiding van een president die duizend keer in de Epstein-documenten voorkomt, ervoor om Iran aan te vallen.
Toen ik zaterdagochtend op 28 februari, mijn Twitter-account opende, zag ik vooral video’s van de Omaanse minister van Buitenlandse Zaken, die aangaf dat een deal binnen handbereik was. 
Volgens deze Omaanse minister en ook de Britse nationale veiligheidsadviseur, die aanwezig waren bij de laatste gesprekken tussen de VS en Iran, waren er aan Iraanse zijde voldoende concessies gedaan om de gesprekken voort te zetten.
Dan heb ik mij vergist zei ik tegen mezelf. Tenslotte is de enige voorspelbaarheid van Trump zijn onvoorspelbaarheid. 
Binnen een kwartier kreeg ik een sms’je van een Iraanse vriendin. Trump is voor de tweede keer onvoorspelbaar en onbetrouwbaar gebleken. De oorlog was begonnen.

Hoe ironisch. 
Twee grote militaire machten – waarvan de één meer dan honderd kernwapens illegaal bezit, en de ander militaire wapens heeft ingezet tegen de Japanse bevolking – vallen een land aan dat volgens het internationale recht nucleaire energie voor vreedzame doeleinden wil ontwikkelen.
Deze aanvallen kunnen ook niet los worden gezien van wat er in de regio gaande is.
Sinds de aanvallen begonnen zijn, zijn minstens 3,5 miljoen Iraniërs op de vlucht. Een miljoen mensen zijn in Libanon ontheemd geraakt door de verwoesting van dorpen en steden in het Zuiden van het land, en door de Israëlische genocide en aanvallen zijn twee miljoen in Gaza en tienduizenden op de Westelijke Jordaanoever ontheemd.
Hetzelfde scenario dat zich in Gaza voltrekt, doet zich nu ook in Iran voor. 
Scholen, dichtbevolkte wijken en tientallen ziekenhuizen worden platgebombardeerd.
Als hulpverleners bezig zijn met het redden van mensen, valt er soms de tweede bom, waardoor ook de hulpverleners omkomen.
De civiele infrastructuur, zoals watervoorzieningen, olieraffinaderijen en de gasvelden, wordt gebombardeerd, waarbij giftige stoffen vrijkomen.
Medicijnfabrieken en -magazijnen worden vernietigd in een land waar mensen door sancties al te maken hebben met medicijntekorten.
Minstens vijftig eeuwenoude historische gebouwen die op de UNESCO-werelderfgoedlijst staan, zijn aangevallen. Wie beschermd erfgoed aanvalt, begaat een oorlogsmisdaad. Unesco vat het treffend samen: schade aan het cultureel erfgoed van wie dan ook, is schade aan het erfgoed van ons allen. 

Deze oorlogsmisdaden zijn niet op zichzelf staand – evenmin zijn het de eerste misdaden tegen het Iraanse volk.
De aanval op Iran begon niet op 28 februari 2026, maar al in 1953, toen de Amerikanen de eerst democratisch gekozen premier Mossadeq uit zijn ambt zetten en tegen hem een staatsgreep pleegden.
De aanval op Iran begon toen de Verenigde Staten samen met de Europese landen waaronder Nederland Saddam Hoessein steunden in zijn invasie tegen Iran, en aan hem wapens en zelfs chemische wapens leverden om Iran mee aan te vallen.
De oorlog tegen Iraniërs begon toen Trump zonder enige aanleiding besloot zich terug te trekken uit het JCPOA, en Europese bedrijven hem zonder eing weerstand volgden.
Veel Iraniërs hebben hun vertrouwen in de VS en Europa verloren. Al voor de oorlog zaten ze in een economische malaise met hoge inflatie en hoge werkloosheid. Een grote meerderheid stond positief tegenover de JCPOA en verlangde naar verbetering, zag hun hoop ditmaal in de militaire interventie als de enige oplossing.

Bij Iraniërs die sceptisch waren over buitenlandse inmenging, komen trauma’s naar boven van buitenlandse interventies die hun belangen in natuurlijke hulpbronnen willen behartigen en hun hegemonie in de regio willen handhaven.
Vorige week, alleen voor het doden van de woordvoerder van het Iraanse parlement, Ali Larijani, zijn vijfhonderd onschuldige burgers vermoord. Larijani heeft bloed aan zijn handen en is verantwoordelijk voor de recente opstanden. Hij was echter een van de gematigde politici die een einde aan deze oorlog had kunnen maken.
Iraniërs voelen ze gevangen, aan de ene kant voelen ze zich gevangen in de handen van een regime dat zich schuldig maakt aan onderdrukking en repressie. Aan de andere kant worden ze gesanctioneerd, uitgehongerd en nu gebombardeerd door buitenlandse machten die om hun eigen politieke belangen hun aanvallen en Iran willen verzwakken. 

Hoewel de meerderheid van de Iraniërs het liefst een verandering van de regering wil, is inmiddels voor Iraniërs duidelijk dat het doel van Israël en Amerika niet vrijheid en democratie voor Iraniërs is. 
Niet alleen in Iran of voor Iraniërs. Wereldwijd wordt ook steeds duidelijker dat de NAVO niet langer voor vrede en veiligheid staat, maar voor het promoten van agressie en geweld door de Noord-Atlantische Alliantie.
Mark Rutte geeft Israël en de Verenigde Staten gelijk in hun illegitieme aanvallen tegen Iran. Voordat hij naar de NAVO overstapte, probeerde hij de oorlogsmisdaden van Israël op te poetsen, zodat Israël er niet slecht vanaf kwam.

​De strijd van Iraniërs kan niet los worden gezien van de strijd van Libanezen, Syriërs, Palestijnen, Cubanen, en Oekraïners. Al deze strijd gaat over soevereiniteit, onafhankelijkheid en vrijheid tegen hun machthebbers maar ook kolonialisme en het Westen die mensenrechten als een wapen voor hun eigen geopolitieke belangen gebruiken.
Het minste wat wij kunnen doen, is binnen onze eigen cirkel van invloed kijken waar wij een verschil kunnen maken om de economie van illegale oorlogen af te breken.
We kunnen alleen van andere landen verwachten zich aan de internationale rechtsorde te houden als wij ons eerst aan de internationale wetgeving en rechtsorde houden.
Met welk land werken onze gemeenten, instellingen en bedrijven samen dat verantwoordelijk is voor de mensen rechten schendingen, de illegale bezetting of achter de illegitieme oorlogen?
Naar welke landen gaan onze economische investeringen die zich schuldig maken aan oorlogsmisdaden en uitbuiting van inheemse volkeren en hun natuurlijke hulpbronnen?
Want straffeloosheid in één land leidt tot geweld en straffeloosheid overal.

Klik hier om te bewerken.