Kijk op de periode 24 oktober - 24 november 2025Dit overzicht van de stand van zaken rond het front wordt elke maand opgesteld door Guido van Leemput voor de protestactie op het Spui en verschijnt dan op www.stopdeoorlogamsterdam.nl.
Vorige week woensdag 19 november lekte een vredesplan uit van de Amerikaanse vertegenwoordiger Witkoff dat na overleg met een hoge Russische gezant, Kirill Dmitriev, is opgesteld. Trump gaf er zijn goedkeuring aan. Rusland reageerde koel op het plan en hoefde ook nog niet te reageren. De Westerse wereld heeft een week de tijd om het plan te beoordelen. De VS staan open voor aanpassingen. Als lukt om tot een aangepast plan te komen, wordt daarmee Rusland benaderd. We moeten vervolgens afwachten wat de Russische reactie is. Ondertussen gaan de gevechten op de grond en de bombardementen op infrastructurele werken, over en weer, door. Ook generaal winter rukt op. De diplomatieke ontwikkelingen luiden een volgende ronde in de oorlog in. De vraag is of het de laatste ronde is? Wordt Kerstmis dan eindelijk de dag dat er niet meer wordt geschoten of met bommen wordt gegooid. Guido van Leemput is mede-initiatiefnemer van 'Stop de Oorlog Amsterdam'. Zijn boek over de oorlog, 'De gelaagde oorlog in Oekraïne en de botsing van grootmachten' is hier te bestellen. |
|
Dat brengt me op de volgende punten.
Crisis in Oekraïne
Mijn update van tien dagen geleden heette “Een heel slechte week voor Oekraïne’. De redenen om dat zo te stellen, waren de Russische doorbraken aan het front in oosten en zuiden van het land. Ook de Oekraïense capaciteit om Russische drones en raketten onschadelijk te maken nam af naar 80% van alle Russische projectielen. Een-vijfde komt er door. Daarnaast moet iedereen nu wel toegeven dat de animo onder Oekraïense mannen om naar het front te trekken steeds lager wordt. Al zo’n honderdduizend jonge mannen zijn, alleen dit jaar 2025, naar Westerse landen getrokken. In totaal ontwijken sinds het begin van de oorlog in februari 2022 zes miljoen mannen de oproep.
Klap op de vuurpijl van de crisis bleek een corruptieschandaal in de top van de Oekraïense maatschappij. De politieke vrienden van president Zelensky hadden geprofiteerd van corruptie in de zwaar getroffen Oekraïense energieproductiesector. De bezuinigingen van 100 miljoen dollar op de bescherming van die belangrijke sector waren in de zakken van wat vrienden van de staat gekomen. Dan te bedenken dat Zelensky in 2019 was gekozen op een programma van vrede met Rusland en een einde aan nepotisme. Hij zit midden in de nepotisme en corruptieschandalen.
Dat leidde tot een hoop tumult in het Oekraïense parlement en ook de Zelensky-getrouwe pers begon afstand te nemen van de president.
Situatie aan het front
De situatie aan het front is in die afgelopen tien dagen zeker niet verbeterd en de druk in het zuiden, op het stadje Hoeljajpole (Huliaipole) in de provincie Zaporizja in toegenomen. De geldt ook voor de omsingeling van de stad Myrnohrad, nabij Pokrovsk. Pokrovsk lijkt nu volledig ingenomen, de afsluiting van Myrnohrad is een kwestie van tijd. Ook de ontwikkeling in het noorden bij Koepjansk (Kupiansk) zijn niet gunstig voor Oekraïne. Het is ook onwaarschijnlijk dat Oekraïense strijdkrachten de situatie kunnen verbeteren. Het enige dat er nog op zit, is stand houden. Hopen dat ook het Russische leger niet verder komt.
Diplomatieke woelingen – de Amerikaanse positie
Het was op dat gevoelige moment dat een vredesplan bekend werd gemaakt. Hierdoor is de grootste druk over de corruptie van de ketel. Dat is voor (veel) latere zorg. Hoewel er signalen zijn dat sommige Oekraïense officials, zoals Roestem Oemjerov, ook een van de vrienden van Zelensky, weldegelijk wisten van de plannen van Trump was de verrassing groot. Evenals de ontzetting over de inhoud van de plannen. Voordat ik de inhoud bespreek eerst nog over het proces.
Eind oktober was duidelijk, het stond in de krant, dat de Russische gezant Dmitriev in Miami was voor besprekingen met speciale gezant Witkoff. Ook was er sprake van een zijtoneel in Turkije waar vooral gesproken werd over ruil van krijgsgevangenen en het overdragen van de lichamen van gesneuvelde soldaten. Deze ontwikkelingen speelden geen rol op het politieke hoofdtoneel van de afgelopen weken.
Opvallend was dat president Trump een dag later zijn openlijke goedkeuring gaf en verder volle druk zette op de regering van Oekraïne door haar ‘ondankbaar’ te noemen. Op datzelfde moment kondigde een andere Amerikaanse speciale gezant, Kellogg, zijn aftreden aan. Hij zou, aan de Oekraïense kant staan. Bovendien liet de minister van Buitenlandse zaken Rubio weten, in weerwil van de druk van Trump, dat er nog volop over het plan te praten was. Dat roept de vraag op of hier het rollenspel van ‘bad cop’ en ‘good cop’ gespeeld wordt of dat er politiek-ideologische breuklijnen in de regering Trump blijken? Dat zouden kunnen de tegenstelling kunnen zijn tussen de MAGA-nationalisten en de neoconservatieve interventionisten.
De Europese positie
De eerste Europese reactie op het 28-puntenplan plan kwam donderdag 20 november van Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse zaken, Kaja Kallas. De EU heeft een twee-puntenplan, zei ze stoer. Al lang. Dat plan luidt Oekraïne steunen en Rusland verzwakken. Die uitlatingen waren tot op dat moment illustratief voor het beleid van de EU in de afgelopen 3,5 jaar van de oorlog. Op zondag 23 november werd er niets vernomen van Kallas.
Want gisteren 23 november presenteerden drie belangrijkste landen van het westen van Europa, dat zijn Frankrijk en Duitsland van de EU plus Engeland, warempel ook een 28 puntenplan. Dat gebeurde tijdens een spoedoverleg in Geneve met Oekraïne en met Team Rubio van Amerika. Daarmee was de oorlogszuchtige toon van Kallas en de haren in een keer overvleugeld. Op dit moment zijn er vragen over het feit of Kallas het toelaat dat zij is overvleugeld wordt door de grote landen, of dat er nu echt helemaal geen Europees blok meer is. Zelfs niet voor de schijn.
De schoktherapie van de Amerikaanse regering heeft belangrijke Europese landen een schop onder hun spreekwoordelijke kont gegeven. Het 28-puntenplan van de Europese landen is duidelijk in elkaar geflanst, omdat het in sommige hoofdsteden nu duidelijk wordt dat het menens is. Menens aan het front waar Oekraïne niet kan winnen. Menens met de crisis in de Oekraïense maatschappij, daarover hebben we het net gehad. Menens in de onderlinge trans-Atlantische verhoudingen. Dit realisme is van de ene dag op de andere door de Amerikanen afgedwongen. Take it or leave it. Dat was volledig terecht. Het werd tijd en waarschijnlijk zal het nog wel even duren voordat iedere verblinde Europeaan het begint te begrijpen dat de strategie van de afgelopen jaren, kortweg de methode Kallas, niet heeft gewerkt. Waar wij de afgelopen drieënhalf jaar voor hebben gepleit, diplomatie, begint nu aan te slaan. Beter laat dan nooit. Maar succes is nog niet gegarandeerd.
Wat wordt het plan?
De afgelopen dagen hebben dus twee 28-puntenplannen opgeleverd die in de komende dagen misschien, waarschijnlijk, kunnen leiden tot een geheel vernieuwd aanbod door het hele Westen aan Rusland. Ik geef hier een algemeen overzicht en zal niet de details behandelen omdat ik er van uit ga dat dit plan nog zal veranderen.
Ofschoon Rusland aan het begin van de oorlog vier Oekraïense provincies formeel heeft geannexeerd gaat het Moskou vooral om twee van die vier. Het gevoeligste deel van het plan is dat Oekraïne de hele Donbass-regio aan Rusland overlaat. De Donbass staat voor de provincies Donetsk en Loehansk. Loehansk is al bijna helemaal (op een procent na) veroverd door Rusland. Donetsk niet en daar vindt juist de zwaarste strijd plaats. Oekraïne zou bijvoorbeeld de steden Slovjank, Kramatorsk, Kostjantynivka moeten ontruimen. Doet het dat niet, dan gaat de strijd om dit stuk Donetsk verder. De kans dat Oekraïne alsnog verliest is groot. Als Oekraïne het laatste deel verlaat zal Rusland er geen militairen opstellen, demilitariseren. Aldus het Amerikaanse plan.
De provincies Zaporizja en Kherson zijn gedeeltelijk bezet en in de plannen zou die bestandlijn zo blijven. Met dien verstande dat Rusland vorige week in Zaporizja een doorbraak heeft bereikt en nu oprukt naar de stad Hoeljajpole.
Ervanuit gaande dat uit dit vredesplan blijkt dat Rusland zijn doelen qua grondgebied beperkt houdt tot de Donbas en een deel van Zaporisja en Kherson, kan gesteld worden dat Oekraïne ‘winst’ heeft geboekt. Politieke winst. Het eerste punt is namelijk dat Oekraïne een soeverein land blijft. Verder wijs ik op de eisen die Rusland in december 2021 in een brief aan de NAVO formuleerde. Die waren een stuk explicieter dan wat het Amerikaanse plan bevat.
Al een jaar lang wilde Zelensky, met zijn ‘overwinningsplan’ veiligheidsgaranties van het Westen. Tevens wilde het aangesloten zijn op de Westerse structuren. Het Amerikaanse plan stelt dat Oekraïne geen lid wordt van de NAVO. Het Europese plan stelt dat de NAVO dat mettertijd unaniem mag beslissen. Van unanimiteit is nu zeker geen sprake. Dat was dé reden voor de aanval van Rusland op Oekraïne. Dit blijft dus een groot punt.
In de publiciteit van de afgelopen dagen is een facet onderbelicht gebleven. Dat is dat er een aparte Amerikaanse tekst is, waarin Oekraïne een status krijgt waarin de onderlinge bijstandsverplichting die voor NAVO-leden geldt, artikel 5, wordt ‘weerspiegeld’. Wat dat precies betekent is nog niet duidelijk.
Het plan, er van uitgaande dat Rusland akkoord gaat, geeft Oekraïne wel het recht lid te worden van de EU. Poetin heeft in het verleden al meerdere keren gesteld daarmee akkoord te gaan. Het is duidelijk dat de EU ook een onderlinge militaire bijstandsverplichting heeft, nl artikel 42.7. Maar de EU heeft weinig militaire slagkracht. Op dit moment.
Er wordt een non-agressiepact voorgesteld tussen Rusland, Europa en Oekraïne. De plannen verschillen over de deelnemers aan dit pact. Desalniettemin is het een hoopgevende gedachte dat er die kant op gedacht wordt.
Er komt een dialoog tussen de NAVO en Rusland over alle ‘veiligheidsissues’ tussen deze twee partijen. Ook dat is goed nieuws omdat het door ons gewenste diplomatie is. Het is zeer wenselijk dat dit uitgroeit tot een nieuwe Europese veiligheidsarchitectuur.
Het Amerikaanse plan stelt dat er geen troepen uit NAVO-landen in Oekraïne worden gestationeerd. Het Europese plan is het daar niet mee eens. De Amerikanen willen alleen Europese straaljagers in Polen. De Europese landen willen NAVO-toestellen.
Er komt een verlenging van het START-verdrag dat in februari a.s. afloopt. Goed nieuws. Dat zou het begin moeten zijn van kernontwapening. Maar dat staat nog nergens beschreven.
Wel dat Oekraïne het Non-Proliferatieverdrag tekent.
Daarnaast willen de VS gecompenseerd worden voor de kosten die ze voor Oekraïne hebben gemaakt. Ook willen ze meeprofiteren van het vrijgeven van de bevroren Russische tegoeden. Het eigenbelang en het afpersingsgedrag van Trump druipen er altijd van af.
Tot slot
Het is hoopgevend dat deze diplomatieke stappen zijn gezet. Het is nog allerminst zeker dat het lukt om een basis te leggen voor een blijvende vrede. Opvallend en veelzeggend is dat de aandelenkoersen van grote Europese wapenfabrikanten eind vorige week met 5 tot 8% zakten. Dat zegt al wat.
Stop oorlog Amsterdam heeft vanaf het vijf eisen geformuleerd. Die vijfde eis was Diplomatie nu. Die actieve diplomatie lijkt nu op gang te komen. Maar er is nog geen staakt-het-vuren. Civiele doelen worden nog steeds bestookt.
Naast de vijf eisen van Stop de Oorlog Amsterdam is er ook in kringen van de Nieuwe Vredesbeweging gewerkt aan een vredesvoorstel. Ik meldde dat afgelopen zomer. De laatste versie daarvan is op een discussiemiddag op 28 september besproken.
De plannen die nu zijn voorgesteld staan nog vrij ver af van het voorstel van de Nieuwe Vredesbeweging. Ik wil een directe beoordeling van het diplomatieke voorstel afwachten tot er daadwerkelijk een plan is dat met Rusland wordt besproken. Dan kan dat vergeleken worden met de gedachten die in de Nieuwe Vredesbeweging leven. Tegelijkertijd zou het goed zijn als over een maand, op Kerstavond, de kanonnen en raketten zouden zwijgen. Ik hoop jullie dan allemaal hier te zien en dan bespreken we de stand van zaken.
Tot de volgende update op 4 december op de site en de volgende keer op het Spui
Guido van Leemput
24 november 2025
Guido van Leemput is mede-initiatiefnemer van Stop de Oorlog Amsterdam. Hij was eerder mede-oprichter van het Amsterdams Vredesinitiatief, dat is opgegaan in Stop de Oorlog Amsterdam.
- Crisis in Oekraïne
- Situatie aan het front
- Diplomatieke woelingen - de Amerikaanse regering
- De Europese positie
- Wat wordt het plan?
- Tot slot
Crisis in Oekraïne
Mijn update van tien dagen geleden heette “Een heel slechte week voor Oekraïne’. De redenen om dat zo te stellen, waren de Russische doorbraken aan het front in oosten en zuiden van het land. Ook de Oekraïense capaciteit om Russische drones en raketten onschadelijk te maken nam af naar 80% van alle Russische projectielen. Een-vijfde komt er door. Daarnaast moet iedereen nu wel toegeven dat de animo onder Oekraïense mannen om naar het front te trekken steeds lager wordt. Al zo’n honderdduizend jonge mannen zijn, alleen dit jaar 2025, naar Westerse landen getrokken. In totaal ontwijken sinds het begin van de oorlog in februari 2022 zes miljoen mannen de oproep.
Klap op de vuurpijl van de crisis bleek een corruptieschandaal in de top van de Oekraïense maatschappij. De politieke vrienden van president Zelensky hadden geprofiteerd van corruptie in de zwaar getroffen Oekraïense energieproductiesector. De bezuinigingen van 100 miljoen dollar op de bescherming van die belangrijke sector waren in de zakken van wat vrienden van de staat gekomen. Dan te bedenken dat Zelensky in 2019 was gekozen op een programma van vrede met Rusland en een einde aan nepotisme. Hij zit midden in de nepotisme en corruptieschandalen.
Dat leidde tot een hoop tumult in het Oekraïense parlement en ook de Zelensky-getrouwe pers begon afstand te nemen van de president.
Situatie aan het front
De situatie aan het front is in die afgelopen tien dagen zeker niet verbeterd en de druk in het zuiden, op het stadje Hoeljajpole (Huliaipole) in de provincie Zaporizja in toegenomen. De geldt ook voor de omsingeling van de stad Myrnohrad, nabij Pokrovsk. Pokrovsk lijkt nu volledig ingenomen, de afsluiting van Myrnohrad is een kwestie van tijd. Ook de ontwikkeling in het noorden bij Koepjansk (Kupiansk) zijn niet gunstig voor Oekraïne. Het is ook onwaarschijnlijk dat Oekraïense strijdkrachten de situatie kunnen verbeteren. Het enige dat er nog op zit, is stand houden. Hopen dat ook het Russische leger niet verder komt.
Diplomatieke woelingen – de Amerikaanse positie
Het was op dat gevoelige moment dat een vredesplan bekend werd gemaakt. Hierdoor is de grootste druk over de corruptie van de ketel. Dat is voor (veel) latere zorg. Hoewel er signalen zijn dat sommige Oekraïense officials, zoals Roestem Oemjerov, ook een van de vrienden van Zelensky, weldegelijk wisten van de plannen van Trump was de verrassing groot. Evenals de ontzetting over de inhoud van de plannen. Voordat ik de inhoud bespreek eerst nog over het proces.
Eind oktober was duidelijk, het stond in de krant, dat de Russische gezant Dmitriev in Miami was voor besprekingen met speciale gezant Witkoff. Ook was er sprake van een zijtoneel in Turkije waar vooral gesproken werd over ruil van krijgsgevangenen en het overdragen van de lichamen van gesneuvelde soldaten. Deze ontwikkelingen speelden geen rol op het politieke hoofdtoneel van de afgelopen weken.
Opvallend was dat president Trump een dag later zijn openlijke goedkeuring gaf en verder volle druk zette op de regering van Oekraïne door haar ‘ondankbaar’ te noemen. Op datzelfde moment kondigde een andere Amerikaanse speciale gezant, Kellogg, zijn aftreden aan. Hij zou, aan de Oekraïense kant staan. Bovendien liet de minister van Buitenlandse zaken Rubio weten, in weerwil van de druk van Trump, dat er nog volop over het plan te praten was. Dat roept de vraag op of hier het rollenspel van ‘bad cop’ en ‘good cop’ gespeeld wordt of dat er politiek-ideologische breuklijnen in de regering Trump blijken? Dat zouden kunnen de tegenstelling kunnen zijn tussen de MAGA-nationalisten en de neoconservatieve interventionisten.
De Europese positie
De eerste Europese reactie op het 28-puntenplan plan kwam donderdag 20 november van Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse zaken, Kaja Kallas. De EU heeft een twee-puntenplan, zei ze stoer. Al lang. Dat plan luidt Oekraïne steunen en Rusland verzwakken. Die uitlatingen waren tot op dat moment illustratief voor het beleid van de EU in de afgelopen 3,5 jaar van de oorlog. Op zondag 23 november werd er niets vernomen van Kallas.
Want gisteren 23 november presenteerden drie belangrijkste landen van het westen van Europa, dat zijn Frankrijk en Duitsland van de EU plus Engeland, warempel ook een 28 puntenplan. Dat gebeurde tijdens een spoedoverleg in Geneve met Oekraïne en met Team Rubio van Amerika. Daarmee was de oorlogszuchtige toon van Kallas en de haren in een keer overvleugeld. Op dit moment zijn er vragen over het feit of Kallas het toelaat dat zij is overvleugeld wordt door de grote landen, of dat er nu echt helemaal geen Europees blok meer is. Zelfs niet voor de schijn.
De schoktherapie van de Amerikaanse regering heeft belangrijke Europese landen een schop onder hun spreekwoordelijke kont gegeven. Het 28-puntenplan van de Europese landen is duidelijk in elkaar geflanst, omdat het in sommige hoofdsteden nu duidelijk wordt dat het menens is. Menens aan het front waar Oekraïne niet kan winnen. Menens met de crisis in de Oekraïense maatschappij, daarover hebben we het net gehad. Menens in de onderlinge trans-Atlantische verhoudingen. Dit realisme is van de ene dag op de andere door de Amerikanen afgedwongen. Take it or leave it. Dat was volledig terecht. Het werd tijd en waarschijnlijk zal het nog wel even duren voordat iedere verblinde Europeaan het begint te begrijpen dat de strategie van de afgelopen jaren, kortweg de methode Kallas, niet heeft gewerkt. Waar wij de afgelopen drieënhalf jaar voor hebben gepleit, diplomatie, begint nu aan te slaan. Beter laat dan nooit. Maar succes is nog niet gegarandeerd.
Wat wordt het plan?
De afgelopen dagen hebben dus twee 28-puntenplannen opgeleverd die in de komende dagen misschien, waarschijnlijk, kunnen leiden tot een geheel vernieuwd aanbod door het hele Westen aan Rusland. Ik geef hier een algemeen overzicht en zal niet de details behandelen omdat ik er van uit ga dat dit plan nog zal veranderen.
Ofschoon Rusland aan het begin van de oorlog vier Oekraïense provincies formeel heeft geannexeerd gaat het Moskou vooral om twee van die vier. Het gevoeligste deel van het plan is dat Oekraïne de hele Donbass-regio aan Rusland overlaat. De Donbass staat voor de provincies Donetsk en Loehansk. Loehansk is al bijna helemaal (op een procent na) veroverd door Rusland. Donetsk niet en daar vindt juist de zwaarste strijd plaats. Oekraïne zou bijvoorbeeld de steden Slovjank, Kramatorsk, Kostjantynivka moeten ontruimen. Doet het dat niet, dan gaat de strijd om dit stuk Donetsk verder. De kans dat Oekraïne alsnog verliest is groot. Als Oekraïne het laatste deel verlaat zal Rusland er geen militairen opstellen, demilitariseren. Aldus het Amerikaanse plan.
De provincies Zaporizja en Kherson zijn gedeeltelijk bezet en in de plannen zou die bestandlijn zo blijven. Met dien verstande dat Rusland vorige week in Zaporizja een doorbraak heeft bereikt en nu oprukt naar de stad Hoeljajpole.
Ervanuit gaande dat uit dit vredesplan blijkt dat Rusland zijn doelen qua grondgebied beperkt houdt tot de Donbas en een deel van Zaporisja en Kherson, kan gesteld worden dat Oekraïne ‘winst’ heeft geboekt. Politieke winst. Het eerste punt is namelijk dat Oekraïne een soeverein land blijft. Verder wijs ik op de eisen die Rusland in december 2021 in een brief aan de NAVO formuleerde. Die waren een stuk explicieter dan wat het Amerikaanse plan bevat.
Al een jaar lang wilde Zelensky, met zijn ‘overwinningsplan’ veiligheidsgaranties van het Westen. Tevens wilde het aangesloten zijn op de Westerse structuren. Het Amerikaanse plan stelt dat Oekraïne geen lid wordt van de NAVO. Het Europese plan stelt dat de NAVO dat mettertijd unaniem mag beslissen. Van unanimiteit is nu zeker geen sprake. Dat was dé reden voor de aanval van Rusland op Oekraïne. Dit blijft dus een groot punt.
In de publiciteit van de afgelopen dagen is een facet onderbelicht gebleven. Dat is dat er een aparte Amerikaanse tekst is, waarin Oekraïne een status krijgt waarin de onderlinge bijstandsverplichting die voor NAVO-leden geldt, artikel 5, wordt ‘weerspiegeld’. Wat dat precies betekent is nog niet duidelijk.
Het plan, er van uitgaande dat Rusland akkoord gaat, geeft Oekraïne wel het recht lid te worden van de EU. Poetin heeft in het verleden al meerdere keren gesteld daarmee akkoord te gaan. Het is duidelijk dat de EU ook een onderlinge militaire bijstandsverplichting heeft, nl artikel 42.7. Maar de EU heeft weinig militaire slagkracht. Op dit moment.
Er wordt een non-agressiepact voorgesteld tussen Rusland, Europa en Oekraïne. De plannen verschillen over de deelnemers aan dit pact. Desalniettemin is het een hoopgevende gedachte dat er die kant op gedacht wordt.
Er komt een dialoog tussen de NAVO en Rusland over alle ‘veiligheidsissues’ tussen deze twee partijen. Ook dat is goed nieuws omdat het door ons gewenste diplomatie is. Het is zeer wenselijk dat dit uitgroeit tot een nieuwe Europese veiligheidsarchitectuur.
Het Amerikaanse plan stelt dat er geen troepen uit NAVO-landen in Oekraïne worden gestationeerd. Het Europese plan is het daar niet mee eens. De Amerikanen willen alleen Europese straaljagers in Polen. De Europese landen willen NAVO-toestellen.
Er komt een verlenging van het START-verdrag dat in februari a.s. afloopt. Goed nieuws. Dat zou het begin moeten zijn van kernontwapening. Maar dat staat nog nergens beschreven.
Wel dat Oekraïne het Non-Proliferatieverdrag tekent.
Daarnaast willen de VS gecompenseerd worden voor de kosten die ze voor Oekraïne hebben gemaakt. Ook willen ze meeprofiteren van het vrijgeven van de bevroren Russische tegoeden. Het eigenbelang en het afpersingsgedrag van Trump druipen er altijd van af.
Tot slot
Het is hoopgevend dat deze diplomatieke stappen zijn gezet. Het is nog allerminst zeker dat het lukt om een basis te leggen voor een blijvende vrede. Opvallend en veelzeggend is dat de aandelenkoersen van grote Europese wapenfabrikanten eind vorige week met 5 tot 8% zakten. Dat zegt al wat.
Stop oorlog Amsterdam heeft vanaf het vijf eisen geformuleerd. Die vijfde eis was Diplomatie nu. Die actieve diplomatie lijkt nu op gang te komen. Maar er is nog geen staakt-het-vuren. Civiele doelen worden nog steeds bestookt.
Naast de vijf eisen van Stop de Oorlog Amsterdam is er ook in kringen van de Nieuwe Vredesbeweging gewerkt aan een vredesvoorstel. Ik meldde dat afgelopen zomer. De laatste versie daarvan is op een discussiemiddag op 28 september besproken.
De plannen die nu zijn voorgesteld staan nog vrij ver af van het voorstel van de Nieuwe Vredesbeweging. Ik wil een directe beoordeling van het diplomatieke voorstel afwachten tot er daadwerkelijk een plan is dat met Rusland wordt besproken. Dan kan dat vergeleken worden met de gedachten die in de Nieuwe Vredesbeweging leven. Tegelijkertijd zou het goed zijn als over een maand, op Kerstavond, de kanonnen en raketten zouden zwijgen. Ik hoop jullie dan allemaal hier te zien en dan bespreken we de stand van zaken.
Tot de volgende update op 4 december op de site en de volgende keer op het Spui
Guido van Leemput
24 november 2025
Guido van Leemput is mede-initiatiefnemer van Stop de Oorlog Amsterdam. Hij was eerder mede-oprichter van het Amsterdams Vredesinitiatief, dat is opgegaan in Stop de Oorlog Amsterdam.