Toespraak Dane Harris (SP Amsterdam) op 24 februari 2026
|
Dane Harris van de SP Amsterdam hield deze korte toespraak tijdens het trieste jubileum van vier jaar oorlog in Oekraïne op dinsdag 24 februari 2026 op het Spui in Amsterdam.
‘Ik ben hier vandaag niet alleen namens de SP, maar eigenlijk ook namens mijzelf. Toen ik 5 jaar oud was namen mijn ouders mij mee naar Oekraine voor hun werk. Ik heb daar dan 6 jaar gewoond. Ik woonde in het oosten in Donetsk. Daar is de oorlog niet 4 jaar gaande maar al 12 jaar. In de strijd tussen de Oekraïense strijders en de Russische soldaten, vermomd als separatisten is het stad waar ik opgroeide vernietigd. Ik heb de beelden gezien van de parken waar ik gespeeld heb als kind, omgezet tot militaire kampen. Ik heb de beelden gezien van het museum waar ik zo graag heen ging als kind, verwoest nadat een bom was ingeslagen. Ik heb de beelden gezien van de mensen, met wie ik de stad deelde, vermoord door de Russische soldaten. Ik voel de pijn. Liefde voor Oekraïne stroomt door mij lichaam en is zelfs voor altijd op mijn lijf getekend in de vorm van een tatoeage op mijn schouder. En daarom maakt het mij zo woest als ik zie dat mensen die hier voor vrede staan, Poetin-liefhebbers worden genoemd. Er is niemand die ik zo veel haat als Poetin. Maar wij gaan Oekraïne niet redden door een 18-jarige jongen, bang en alleen te laten sterven in een loopgraaf in Kharkiv. Het standpunt dat de Nederlandse overheid en media inneemt is duidelijk. Rusland is, en zal voor altijd zijn, een vijand. En dat zeggen ze niet alleen over Rusland, maar ook je hoort ze het nu ook zeggen over China. Ze willen dat je bang bent, dat je hart vol angst voor de andere is. En dat het daarom terecht is dat jouw belastinggeld wordt gebruikt om de burgers in die landen dood te maken. Bijna alle partijen in de kamer en dus ook in de gemeenteraad willen het defensiebudget verhogen. Van GroenLinks tot aan JA21, het zijn stuk voor stuk hielenlikkers van de wapenindustrie. Maar wij staan hier vandaag om een ander geluid te laten horen. Wij staan hier om te zeggen dat het genoeg is geweest. Wij zijn niet bang. Wij willen geen wapenwedloop meer. Wij als Amsterdam moeten ons uitspreken tegen de oorlog, tegen de wapenindustrie, tegen de angst. En dat begint ook hier met beleid. Wij moeten niet gaan samenwerken met bedrijven die bijdragen aan het geweld, zowel in Oekraïne als in Palestina. Wij moeten niet meer investeren in de dood maar in het leven, en in de toekomst. Een toekomst waar er vrede is. Waar we allemaal samen kunnen werken. Noem het onhaalbaar, noem het utopisch, noem het waanzin, maar ik geloof er echt in dat er vrede kan zijn over de hele wereld. Want samen, als mensen, staan we sterker |
Klik hier om te bewerken.
|
|